A wani ƙaramin gari a Arewacin Najeriya, akwai wata budurwa mai suna Zainab. Kyakkyawa ce, mai ilimi, kuma tana da babban buri na rayuwa. Duk wanda ya gan ta sai ya yi tunanin cewa rayuwarta cike take da farin ciki.
Amma akwai abu guda da Zainab take jin kunyar bayyana wa mutane.
Mahaifiyarta.
Mahaifiyarta, Hajiya Asabe, tsohuwa ce mai sayar da ƙosai da safe domin su samu abin da za su ci. Tun bayan rasuwar mijinta shekaru da dama da suka wuce, ita kaɗai ce ta ɗauki nauyin Zainab har ta kammala karatu.
Ko da yake rayuwa ta yi musu wahala, Hajiya Asabe ba ta taɓa barin diyarta ta daina makaranta ba.
Sau da yawa tana tashi tun ƙarfe huɗu na safe domin haɗa kullun ƙosai kafin gari ya waye.
Idan ta samu riba, abu na farko da take yi shi ne ta tanadi kuɗin makarantar Zainab.
Idan kuwa ba ta samu ba, sai ta hakura da cin abinci domin diyarta ta ci.
Sai dai da Zainab ta gama jami’a, abubuwa suka fara sauyawa.
Ta samu aiki a wani babban kamfani a cikin birni.
Sabbin abokai.
Sabuwar rayuwa.
Sabuwar mu’amala.
A hankali ta fara jin kunyar asalinta.
A duk lokacin da Hajiya Asabe ta kira ta a waya, Zainab kan yi saurin kashe wayar idan tana tare da abokan aikinta.
Idan aka tambaye ta game da iyayenta, sai ta ce suna zaune ne a wata unguwa mai arziki.
Ba ta son kowa ya san cewa mahaifiyarta mai sayar da ƙosai ce.
Wata rana Hajiya Asabe ta yanke shawarar zuwa birni domin ganin diyarta.
Ta dafa mata tuwon da ta fi so, ta saka a cikin ƙaramin kwando tare da wasu mangwaro daga bishiyar gidan su.
Da isarta ofishin kamfanin, jami’in tsaro ya tambaye ta.
“Wa kike nema, Hajiya?”
Cikin murmushi ta ce,
“‘Yata ce ke aiki a nan. Sunanta Zainab.”
Bayan ɗan lokaci aka kira Zainab.
Da ta fito ta hango mahaifiyarta tsaye a ƙofar kamfanin cikin tsohuwar hijabinta da takalminta da suka nuna wahalar rayuwa.
Abokan aikinta suna kallon abin da ke faruwa.
Fuskarta ta sauya.
Ba ta yi farin cikin ganin mahaifiyarta ba.
Maimakon haka, ta ji kunya.
Ta ƙarasa kusa da ita cikin sauri ta ce a hankali,
“Me ya kawo ki nan? Ai da kin kira ni.”
Hajiya Asabe ta miƙa mata kwandon abinci tana murmushi.
“Na yi tunanin kin yi kewar tuwon gida ne.”
Amma kafin ta ƙarasa magana, Zainab ta ce,
“Don Allah ki tafi yanzu… ina cikin aiki.”
Murmushin Hajiya Asabe ya ɓace.
Ta miƙa mata kwandon cikin nutsuwa.
“To Allah ya kiyaye ki, ‘yata.”
Ta juya cikin sanyin jiki ta fara tafiya.
Ɗaya daga cikin abokan aikin Zainab ya tambaye ta,
“Wace ce wannan tsohuwar?”
Ba tare da tunani ba, Zainab ta amsa,
“Mai sayar da abinci ce kawai… ta zo ta yi kuskure.”
Ta faɗi haka ne don kada su san gaskiya.
A wannan rana, Hajiya Asabe ta koma ƙauye da zuciya mai nauyi.
Ba ta sake kiran Zainab ba.
Ba ta sake zuwa birni ba.
Kwanaki suka zama makonni.
Makonni suka zama watanni.
Zainab ta lura cewa wayarta ba ta ƙara yin ƙara daga mahaifiyarta ba.
Da farko ta ɗauka wataƙila tsohuwar ta yi fushi ne.
Sai wata rana da yamma, tana dawowa daga aiki, sai mai gadi ya miƙa mata wani ƙaramin ambulan da aka kawo daga ƙauye.
A saman ambulan ɗin an rubuta da tsohuwar rubutun hannu:
“Ga diyata Zainab.”
Zuciyarta ta fara bugawa da sauri.
Ta zauna a kan kujera cikin shiru.
Da hannuwa masu rawa, ta fara buɗe ambulan…
…amma abin da ta gani a cikin wasiƙar ya sa hawaye suka cika idanunta nan take.
Da zarar Zainab ta buɗe ambulan, sai ta ga wata wasiƙa ce da aka rubuta da hannun mahaifiyarta. Takardar ta tsufa kaɗan, amma rubutun ya nuna an yi ta ne da zuciya ɗaya.
Ta fara karantawa.
“‘Yata Zainab, idan kina karanta wannan wasiƙar, ba na so ki yi kuka saboda ni. Ina so ki tuna cewa babu ranar da na taɓa yin nadamar wahalar da na sha domin ganin kin zama abin alfahari. Duk gumin da na yi, duk dare da na kwana ba tare da cin abinci ba, duk saboda ke ne.”
Hawaye suka fara zuba daga idanun Zainab.
Ta ci gaba da karantawa.
“Na lura kina jin kunyar bayyana ni a gaban mutane. Ban yi fushi ba. Na fahimci cewa wataƙila rayuwa ce ta sa haka. Amma ina so ki sani, ko da duniya za ta ƙi ni, ni ba zan taɓa daina alfahari da ke ba.”
Numfashin Zainab ya tsaya na ɗan lokaci.
A cikin ambulan ɗin akwai wata tsohuwar hoto.
Hotonta ne tana ƙarama, tana sanye da kayan makaranta, yayin da mahaifiyarta ke riƙe da ita cikin farin ciki.
A bayan hoton an rubuta:
“Ranar farko da kika fara makaranta. Na yi alkawari zan yi duk abin da zan iya domin ganin kin zama babbar mace.”
Zainab ta fashe da kuka.
A karo na farko cikin shekaru masu yawa, ta tuna irin wahalar da mahaifiyarta ta sha saboda ita.
Ta tuna lokacin da Hajiya Asabe ta sayar da ɗan abin da take da shi domin ta biya kuɗin jarabawarta.
Ta tuna lokacin da mahaifiyarta ta ce ta riga ta ci abinci, alhali yunwa take ji, domin Zainab ta samu ta ci.
Sai ƙarshen wasiƙar ya ɗauki hankalinta.
“‘Yata, idan kika dawo gida kika tarar ban nan, kada ki damu. Rayuwa haka take. Ina roƙon Allah kada ki taɓa jin kunyar mutumin da ya sadaukar da rayuwarsa domin farin cikinki. Wannan shi ne burina na ƙarshe.”
Zuciyar Zainab ta buga da ƙarfi.
Ba tare da ɓata lokaci ba, ta ɗauki wayarta ta kira mahaifiyarta.
Amma wayar ba ta shiga ba.
Ta sake gwadawa.
Har yanzu babu amsa.
Cikin tashin hankali ta nemi izinin aiki, ta kama hanya zuwa ƙauye cikin wannan rana.
A duk tsawon tafiyar, zuciyarta cike take da addu’a.
“Ya Allah, ka sa na same ta lafiya.”
Da ta isa gida, ta tarar mutane suna zaune a tsakar gida cikin nutsuwa.
Gabanta ya faɗi.
Ta hango tsohuwar maƙwabciyarsu.
Da zarar ta ga Zainab, ta zo kusa da ita cikin murmushi.
Ta ce,
“Ki kwantar da hankalinki. Mahaifiyarki tana cikin gida. Tana fama da rashin lafiya ne kawai.”
Zainab ta yi saurin shiga ɗakin.
Ta ga Hajiya Asabe kwance a kan gado.
Da ta buɗe idanunta ta ga Zainab, sai ta yi murmushi kamar ba wani abu ya taɓa faruwa ba.
“Zainab… kin zo?”
Zainab ta durƙusa a gefen gadon tana kuka mai tsanani.
Ta kama hannun mahaifiyarta ta ce,
“Ki yafe min Mama. Na yi babban kuskure. Na manta da irin ƙaunar da kika nuna mini. Na ji kunya da abin da bai kamata in ji kunya da shi ba.”
Hajiya Asabe ta shafa kanta cikin tausayawa.
“‘Yata, zuciyar uwa ba ta da wurin riƙon ƙiyayya. Na riga na yafe miki tun kafin ki nemi gafara.”
Waɗannan kalmomi sun karya zuciyar Zainab gaba ɗaya.
Ta rungumi mahaifiyarta tana kuka kamar ƙaramar yarinya.
Bayan wasu makonni, Hajiya Asabe ta samu lafiya.
Abu na farko da Zainab ta yi shi ne ta dawo da mahaifiyarta birni domin su zauna tare.
A ranar da kamfaninsu ya shirya bikin girmama ma’aikata, Zainab ta zo tare da Hajiya Asabe.
Da aka ba ta damar yin jawabi, ta tsaya a gaban jama’a tana murmushi.
Ta ce,
“Wannan ita ce mahaifiyata. Ita ce ta sayar da ƙosai tsawon shekaru domin ta tabbatar na samu ilimi. Duk abin da na zama a yau, saboda addu’o’inta da sadaukarwarta ne. A da na taɓa jin kunyar bayyana ta. Amma yau, babu mutumin da nake alfahari da shi sama da ita.”
Dukkan mahalarta taron suka tashi tsaye suna tafa hannu.
Wasu ma hawaye suka share daga idanunsu.
Hajiya Asabe kuwa ta kalli diyarta da murmushin da ya fi kowace kyauta daraja.
A wannan rana, Zainab ta fahimci cewa arziki ba ya cikin kuɗi ko mukami.
Arziki na gaskiya shi ne samun iyayen da suka sadaukar da rayuwarsu domin ganin ‘ya’yansu sun yi nasara.
Darasi:
Kada ka taɓa jin kunyar iyayenka saboda talauci ko sana’arsu. Mutanen da suka wahala domin kai ne suka fi cancantar girmamawa. Lokacin da suke tare da kai, ka nuna musu ƙauna, godiya, da kulawa, domin wata rana za ka yi fatan ka sake samun damar faɗa musu kalmar “Na gode.”
